Pojechałam wczoraj do Reduty kupić sobie spódnicę. Była, nawet w trzech egzemplarzach, ale wszystkie - rozmiar 38, nie masz sprawiedliwości na świecie!

Połaziłam jeszcze po sklepach i zupełnie bez celu wstąpiłam do Diverse - na zasadzie: "jest obok, to zajrzę". A tam zobaczyłam JĄ. Czarną torebkę. To był impuls. BIERZ MNIE, krzyczała. Nie dało się odmówić temu kategorycznemu żądaniu. Jest śliczna - czarna, bardzo prosta, ale ma to mrrau.

Mężczyzna tego nie zrozumie :-P

Tak to już jest z człowiekiem, że się do wszystkiego przyzwyczaja.

Ze wszystkim się oswaja. W jednej chwili przeżywa, porywają go emocje, ale zaraz nad wszystkim, co go spotyka, co go dotyka, co mu się przytrafia - przechodzi do porządku dziennego.

I ja też idę dalej. I nie wiem - czy jest mi smutno, czy wszystko jedno.

Mam tylu znajomych, a kiedy potrzebuję się z kimś spotkać, pogadać, po prostu zająć umysł i wyjść z domu, nikt nie ma dla mnie czasu :/

Spotkanie z Mariuszem Wilkiem, na którym byłam rankiem, wielce mnie usatysfakcjonowało. Przyjemnie się przekonać, iż człowiek, którego się podziwia, którego książki czyta się z ogromną przyjemnością, człowiek piszący językiem, który zachwyca, i wyrażający poglądy jasne, zdecydowane, ale i interesujące - że ten człowiek w rzeczywistości pozostaje spójny z wykreowanym w dziennikach i esejach obrazem samego siebie.

Zresztą, to zawsze niezwykłe doświadczenie, zobaczyć na żywo pisarza, przekonać się, kto kryje się za nazwiskiem, które zna się i ceni.

No i mój egzemplarz Tropami rena ozdobiła miła dedykacja z autografem, ha.

Obudziłam się dziś jakaś taka zestresowana.

Nie wiem, dlaczego, w sumie. Chyba wszystkim po trochu... Korepetycjami dzisiejszymi, bo nie lubię takich sytuacji - najpierw rodzice dziewczyny mnie pouczali, jak mam ją uczyć, a potem przyjechałam na lekcję i jej nie było, i nic nie wiem: dlaczego, co mam o tym myśleć, co będzie dzisiaj? Tańcem brzucha, tym, że wstać muszę [dlatego wstałam dopiero 9:55 : P], tym, że mam film do przetłumaczenia... Nie wiem... jesienią, tym, że nie chce mi się wstawać, że budzę się rano i mam chęć zniknąć, i w ogóle nic mi się nie chce...

Czuję się, jakbym była nieustannie w napięciu, jakbym stale wyczekiwała, aż coś się stanie... Sama nie wiem.

Obudziłam się w sam raz, by podziwiać zupę mleczną mgły za oknem. Przez kilka godzin kłębiła się i przelewała, wprawiając mnie w szczere zdumienie, jaka niesamowita ta przyroda. A raptem 240 minut później szłam do biblioteki w słońcu, które przyjemnie ogrzewało moje policzki. Oraz pachnące późną jesienią, ostre powietrze, kłujące w odsłoniętą głowę.

Zaś na poczcie - nalot emerytów. Wszyscy się rzucili robić opłaty, ech.

Później zrealizowałam się kulinarnie. Chili con carne dołączam do krótkiej listy potraw, które smacznie potrafię przyrządzić. Tuż pod leczo. Ha. Jest jeszcze dla mnie nadzieja!

postscriptum: Eleanor dziękuję za zmianę koloru na grafice tytułowej ;)

Tydzień w bollywood dobiegł końca. To był jednocześnie najbardziej fantastyczny, porywający, energetyzujący i uszczęśliwiający oraz wykańczający, wymęczający, dobijający z kursów, w jakich kiedykolwiek uczestniczyłam. Moje samopoczucie przeszło drogę od euforii, zachwytu i okrzyków typu: "super! cudownie! fantastycznie! wspaniale! rewelacyjnie! zapisuję się na to na cały rok" po pierwszych zajęciach, drugiej fali entuzjazmu i fascynacji po drugich, poprzez załamanie - "jestem ślamazarną, pozbawioną gracji fajtłapą" - bezgraniczne zmęczenie, koszmarne zakwasy i niezadowolenie z siebie po trzeciej lekcji do swoistego radosnego spokoju po dzisiejszej, piątej i ostatniej w trakcie warsztatów wakacyjnych.

Szalenie przypadło mi do gustu to, że zajęcia nie były monotonne - rozgrzewkę, dwie choreografie do utworów z bollywoodzkich filmów oraz rozciąganie instruktorka przeplotła ciekawymi ćwiczeniami, które miały nas zintegrować jako grupę. Podobało mi się to, nie spotkałam się wcześniej z takim podejściem, a to był czwarty kurs tańca, na jaki w życiu chodziłam. Dobrze mi teraz. I ciągle słucham jakichś bollywoodzkich kawałków. Pozytywna energia : )

W przyszłym tygodniu zaś - taniec brzucha!

Łaaaaa!

Wysłałam mailem do redakcji "Literatury na świecie" swoje tłumaczenie utworów Tatiany Tołstoj. Zbierałam się z napisaniem tej wiadomości od obrony, kiedy to promotorka zasugerowała, że powinnam tak zrobić. Prawdę mówiąc, wcześniej, jako że wielce zachwalała mój przekład i była nim zachwycona, sama sobie po cichu marzyłam: a nuż opublikowaliby w "LnŚ"... Ale wcale nie jest łatwo sprzedać siebie. Przecież nawet nie mam gwarancji, że ktokolwiek z redakcji przeczyta załącznik do maila...

Zaczynam się stresować, czy mi w ogóle odpiszą. Czy ktoś to w ogóle przeczyta, skoro nawet moi znajomi nie są ciekawi, jak wyszedł mój przekład i nikt nie kwapił się do przeczytania czegoś, nad czym pracowałam kilka miesięcy?...

Cóż więcej mogę dodać.
Mrrrr ^^

Przymierzyłam dziś 12 sukienek.
Albo to ja jestem niewymiarowa, albo chińskie dzieci szyć nie potrafią. Ze złości, że przecenione sukienki są na mnie za duże, kupiłam spódnicę z nowej kolekcji. A potem dobrałam do niej bluzkę. To mi popraiło nastrój.
Który podupadł późnym popołudniem, gdy wybrałam się na drugie zakupy.
Większość sukienek, które mierzyłam, okazała się za duża. Podobały mi się cztery, ale jedna była za wąska w biodrach i za szeroka w pasie, druga za szeroka w biuście, trzecią uszyto ze zbyt grubego materiału i nie nadawałaby się na panujące właśnie upały, a wreszcie kupiłam czwartą. Ale i tak czuję się teraz brzydka. Biust za mały, biodra za szerokie, ech...